ไม่นานนักหลังจากที่ผมเกิด, ผมก็ย้ายไปอยู่ที่โซลด้วยกันกับพ่อแม่ของผม.
พี่สาวของผม, ซึ่งอายุมากกว่าผม 1 ปี, ยังคงอยู่ที่บ้านของคุณย่า..
ผมคิดว่าน่าจะเป็นตอนที่ผมซัก 5 ขวบล่ะมั้ง? ที่ผมย้ายกลับไปอยู่กับพี่สาวผมอีกครั้งนึง. ผมจำไม่ค่อยได้จริงๆอ่ะ ㅡㅡ
ตอนที่ผมเด็กๆ, ผมย้ายบ้านบ่อยมากเลย. เพราะงั้น, ผมก็เลยไม่มีเพื่อนเลยซักคน, โดยส่วนมากผมจะเล่นอยู่คนเดียวตลอดล่ะ.
คุณแม่ของผมท่านบอกว่าผมน่ะเป็นเด็กที่เชื่อฟังแล้วก็ว่าง่าย ไม่เคยรบกวนขอให้พวกท่านซื้ออะไรให้ , แล้วก็ไม่เคยร้องไห้เพื่อที่จะทำให้สิ่งที่ต้องการบรรลุจุดประสงค์.
แต่ถ้าหากว่าผมเกิดอยากจะซื้ออะไรขึ้นมาซักครั้ง, ผมก็จะใช้แผนการสกปรกแล้วก็ก่อกวนพวกเค้าอย่างไม่รู้จักจบสิ้นเลย ㅡㅡ
ประมาณว่าเริ่มมาผมก็จะหัวเราะอย่างมีความสุข , แต่แล้วอยู่ๆผมก็จะร้องไห้ออกมาเสียงดังมาก ㅡㅡ
แล้วถ้าหากว่าตีผม, ผมจะร้องไห้มากขึ้นอีก, ตีผมอีกที , ผมก็จะร้องไห้อีก..
และเมื่อจุดมุ่งหมายของผมนั้นบรรลุ , ผมก็จะหยุดร้องไห้แล้วก็มอบรอยยิ้มที่แสนจะน่ารักแล้วก็มีสเน่ห์ ㅡㅡ
ผมไม่ชอบทั้งพวกหุ่นยนต์ของเล่นแล้วก็ตุ๊กตา ㅡㅡ
..
คุณแม่ของผมเพิ่งถามผมเมื่อกี๊นี้ “เมื่อตอนเด็กๆลูกไม่ชอบหุ่นยนต์แล้วก็ตุ๊กตา, แล้วในตอนนั้นลูกเล่นอะไรงั้นเหรอ?”
เพราะว่าผมไม่มีอะไรที่ผมชอบเป็นพิเศษเลยน่ะสิ ㅡㅡ
ครั้งนึงผมเคยมี, แต่ไม่ยอมให้เอามันออกมาเล่น, ผมจะบอกว่า “ฉันน่ะไม่มีไอ้นี่ที่บ้านหรอกนะ-” ㅡㅡ
วิดิโอเทปที่ถูกยืม และเทพนิยายที่มีชื่อเสียงที่เคยอ่านมาก่อน.
เมื่อตอนที่พวกเราไปที่ร้านเสื้อผ้าแล้วก็รองเท้า, พวกเค้ามักจะซื้อรองเท้าแล้วก็เสื้อผ้าของเด็กผู้หญิงให้กับผมอยู่เสมอเลย ㅡㅡ
เพราะว่าผมใส่แล้วดูดี, และคนอื่นๆก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน, เพราะอย่างงั้นผมก็เลยไม่เคยต่อต้านมันอย่างจริงๆจังๆ, แล้วก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องน่าขำด้วย ㅡㅡ
ผมไม่เคยแสดงท่าทางมีสเน่ห์เจ้าอารมณ์เวลาอยู่ที่บ้าน, เวลาที่ผมเลือดออกเพราะว่าหกล้ม, ผมจะ “…..” แล้วก็ยืนขึ้นอีกครั้ง ㅡㅡ
ตอนนี้, ถึงแม้ว่าแม่ของผมจะบอกว่า “ลูกน่ะจะร้องไห้ขึ้นมาทันทีต่อเมื่อเวลาที่ลูกเบื่อมากๆ ~ และเมื่อความรู้สึกทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมา, ลูกก็จะหยุดร้องไห้แล้วก็เริ่มหัวเราะอีกรอบ”
แต่ผมน่ะจะไม่ร้องไห้ถ้าหากว่ามีคนอยู่รอบๆผม.
ซึ่งนั่นเป็นเวลาที่ผมถูกระบบการเผาผลาญอาหารของผมเข้ายึด ㅡㅡ
มีอยู่ครั้งนึงที่ผมเกือบจะร้องไห้ เพราะว่าผมถูกไล่ออกจากบ้าน, ประตูถูกเปิดออกมาตอนที่ถูกผมเคาะเท่านั้น
หลังจากที่เพื่อนบ้านเดินออกมาเห็นดวงตากลมโตของผม, พวกเค้าก็พูดกับแม่ของผมว่า “ความผิดอะไรกันที่เด็กที่อ่อนน้อมเชื่อฟังแบบนี้จะสามารถทำได้น่ะ~” ㅡㅡ
จริงๆนะ, ผมจำไม่ได้จริงๆ ㅡㅡ
ตั้งแต่ช่วงอายุนั้น, ผมก็ไม่ได้บอกเรื่องราวของผมกับใครเลย, และไม่อยากให้คนอื่นๆรู้ด้วยว่าผมคิดอะไร ㅡㅡ
Credit - Sapphire Ent.
แปลไทยโดย tsubasa_haido@SJCC
http://sjcelebs.invisionplus.net
**กรุณานำออกไปพร้อมเครดิททั้งหมด**
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น